# The Fragments of Zeno and Cleanthes: Zeno Section, Edited by A. C. Pearson

- Identifiant : `zeno.pearson_fragments`
- Auteur : Zeno of Citium
- URL canonique : https://prokopton42.com/en/works/zeno/pearson-fragments/reference-scan-108/
- Empreinte : `4f690c188ea9b9a4ffe1c16b17a8a42e7fcaed8d3d2ebaeb8f50eae813a94a1a`

## Passage scan-108

### English

98 ΝΑ, THE FRAGMENTS OF ZENO. ρασμένον εἶναι οὕτως τὸ ἀσώματον ἄπειρον, Diog. VIL. 150 σῶμα δέ ἐστι κατ᾽ αὐτοὺς ἡ οὐσία καὶ πεπερασμένη. The Stoic view is refuted by Lucr. 1. 1008—1051, who con- cludes thus:— infinita opus est vis undique materiai. Similarly Diog. L. x. 41 εἴτε yap ἦν τὸ κενὸν ἄπειρον τὰ δὲ σώματα ὡρισμένα, οὐδαμοῦ ἂν ἔμενε τὰ σώματα, ἀλλ᾽ ἐφέρετο κατὰ τὸ ἄπειρον κενὸν διεσπαρμένα, οὐκ ἔχοντα τὰ ὑπερείδοντα καὶ στέλλοντα κατὰ τὰς ἀντικοπάς. unamque eam ete. See on frag. 51. cerearum : wax is chosen as being one of the most pliable substances. Cf. Sext. Math. vil. 375 ὁ μαλακώ- τατος κηρός...τυποῦται μὲν ὑπό τινος ἅμα νοήματι διὰ τὴν ὑγρότητα οὐ συνέχει δὲ τὸν τύπον. A very close parallel} will be found in Ov. Met. xv. 169: (of Pythagoras) utque novis facilis signatur cera figuris, nec manet ut fuerat, nec formas servat easdem, sed tamen ipsa eadem est; animam sic semper eandem esse, sed in varias doceo migrare figuras. neque formam ete. Cf. Posid. ap. Stob. Ecl. 1. 11. 5° p. 133, 18 τὴν τῶν ὅλων οὐσίαν καὶ ὕλην ἄποιον καὶ ἄμορφον εἶναι καθ᾽ ὅσον οὐδὲν ἀποτεταγμένον ἴδιον ἔχει σχῆμα οὐδὲ ποιότητα καθ᾽ αὑτὴν ἀεὶ δ᾽ ἔν τινε σχήματι καὶ ποιότητι εἶναι. In this respect the Stoics simply adopted Aristotle’s conception of ὕλη, ef. Metaph. Z. 3. 1029 a 20 λέγω δ᾽ ὕλην ἣ καθ᾽ αὑτὴν μήτε τι μήτε ποσὸν μήτε ἄλλο μηδὲν λέγεται οἷς ὥρισται τὸ ὄν. Arist. ap. Stob. Ecl. 1. 11. 4, p. 132 foll. concluding thus :---δεῖν γὰρ ἀμφοῖν (1.6. ὕλης καὶ εἴδους) τῆς συνόδου πρὸς τὴν τοῦ σώματος ὑπόστασιν. The distinction between the two schools is that, whereas the Stoics defined ὕλη as σῶμα (Stob. Ecl. 1. 11. δὴ p. 133, 16), Aristotle declared it to be σωματικὴ merely, but this distinction is more apparent than real.

### French

98 LES FRAGMENTS DE ZÉNON. ρασμένον εἶναι οὕτως τὸ ἀσώματον ἄπειρον, Diog. VII. 150 σῶμα δέ ἐστι κατ᾽ αὐτοὺς ἡ οὐσία καὶ πεπερασμένη. La conception stoïcienne est réfutée par Lucrèce, I. 1008-1051, qui conclut ainsi : infinita opus est vis undique materiai. De même Diog. L. X. 41 εἴτε yap ἦν τὸ κενὸν ἄπειρον τὰ δὲ σώματα ὡρισμένα, οὐδαμοῦ ἂν ἔμενε τὰ σώματα, ἀλλ᾽ ἐφέρετο κατὰ τὸ ἄπειρον κενὸν διεσπαρμένα, οὐκ ἔχοντα τὰ ὑπερείδοντα καὶ στέλλοντα κατὰ τὰς ἀντικοπάς. unamque eam etc. Voir le frag. 51. cerearum : la cire est choisie parce qu’elle est l’une des substances les plus malléables. Cf. Sext. Math. VII. 375 ὁ μαλακώτατος κηρός...τυποῦται μὲν ὑπό τινος ἅμα νοήματι διὰ τὴν ὑγρότητα οὐ συνέχει δὲ τὸν τύπον. On trouvera un parallèle très proche dans Ovide, Mét. XV. 169 : (à propos de Pythagore) utque novis facilis signatur cera figuris, nec manet ut fuerat, nec formas servat easdem, sed tamen ipsa eadem est; animam sic semper eandem esse, sed in varias doceo migrare figuras. neque formam etc. Cf. Posidonius chez Stob. Ecl. 1. 11. 5°, p. 133, 18 τὴν τῶν ὅλων οὐσίαν καὶ ὕλην ἄποιον καὶ ἄμορφον εἶναι καθ᾽ ὅσον οὐδὲν ἀποτεταγμένον ἴδιον ἔχει σχῆμα οὐδὲ ποιότητα καθ᾽ αὑτὴν ἀεὶ δ᾽ ἔν τινε σχήματι καὶ ποιότητι εἶναι. À cet égard, les stoïciens ont simplement adopté la conception aristotélicienne de ὕλη, cf. Métaph. Z. 3. 1029 a 20 λέγω δ᾽ ὕλην ἣ καθ᾽ αὑτὴν μήτε τι μήτε ποσὸν μήτε ἄλλο μηδὲν λέγεται οἷς ὥρισται τὸ ὄν. Arist. chez Stob. Ecl. 1. 11. 4, p. 132 sqq., concluant ainsi : δεῖν γὰρ ἀμφοῖν (c’est-à-dire ὕλης καὶ εἴδους) τῆς συνόδου πρὸς τὴν τοῦ σώματος ὑπόστασιν. La différence entre les deux écoles tient à ce que les stoïciens définissaient ὕλη comme σῶμα (Stob. Ecl. 1. 11. 5, p. 133, 16), tandis qu’Aristote la déclarait seulement σωματική ; mais cette différence est plus apparente que réelle.