Contre les professeurs, livres I à VI de Contre les savants Section 174

εἰ μὲν γὰρ παρὰ τὸ διὰ τοῦ σ ἀλλὰ μὴ διὰ τοῦ ζ γράφειν τὸ σμιλίον οὐκέτι σμιλίον γίνεται ἀλλὰ δρέπανον, καὶ εἰ παρὰ [τὸ σ ] τὸ τοῦ Ἀριστίων ὀνόματος οὕτως ἀλλὰ μὴ ἐκείνως συντάσσεσθαι τὸ σ [ἢ] ὁ Ἀριστίων, καθώς φησί τις τῶν χαριεντιζομένων, Δειπνίων γίνεται, ἥρμοζε μὴ ἀδιαφορεῖν. εἰ δʼ ὅπως ἂν ἔχῃ τὰ τῆς γραφῆς, τὸ σμιλίον 〈ἐστὶ σμιλίον〉, ἐάν τε διὰ τοῦ σ ἐάν τε διὰ τοῦ ζ κατάρχηται, ὅ τε Ἀριστίων ἀεί ποτέ ἐστιν Ἀριστίων, ἐάν τε τῷ ι ἐάν τε τῷ τ τὸ σ προσμερίζωμεν, τίς χρεία τῆς πολλῆς καὶ ματαίας παρὰ τοῖς γραμματικοῖς περὶ τούτων μωρολογίας ς;

For if, because smilion is written with s rather than z, it ceases to be a smilion and becomes a sickle, and if, because in Aristion’s name the s is attached in this way rather than that, Aristion becomes Deipnion, as one of the wits says, it would be appropriate not to remain indifferent. But if, however the writing stands, the smilion 〈is a smilion〉 whether it begins with s or z, and Aristion is always Aristion whether we assign s to i or to t, what need is there for the grammarians’ abundant and futile foolish talk about these things?

Si, parce qu’on écrit σμιλίον avec s plutôt qu’avec z, le burin cessait d’être un burin et devenait une faucille, et si, parce que le s du nom Aristion se rattache ainsi plutôt qu’autrement, Aristion devenait, comme l’a dit un plaisant, Deipnion, il conviendrait de ne pas rester indifférent. Mais quelle que soit l’écriture, si le burin reste un burin, que son nom commence par s ou par z, et si Aristion demeure toujours Aristion, que nous rattachions le s à l’i ou au t, à quoi bon les longs et vains radotages des grammairiens sur ces questions?