Contre les professeurs, livres I à VI de Contre les savants Section 199

εἰ γὰρ ὅτι ἐν τῇ συνηθείᾳ λέγεται κτᾶσθαι, ῥητέον καὶ χρᾶσθαι, ὀφείλομεν παρέντες τὴν ἀναλογικὴν τέχιην ἐπὶ τὴν συν- ήθειαν ἀναδραμεῖν, ἀφʼ ἧς κἀκείνη ἤρτηται. Καὶ μὴν ἡ ἀναλογία ὁμοίων πολλῶν ὀνομάτων ἐστὶ παράθεσις, τὰ δέ ὀνόματα ταῦτα ἐκ τῆς συνηθείας, ὥστε καὶ ἡ σύστασις τῆς ἀναλογίας ἀπὸ τῆς συνηθείας πρόει- σιν.

For if, because ktasthai is used in customary speech, chrasthai must also be said, we ought to set aside the art of analogy and return to custom, on which that art itself depends. Moreover, analogy is the juxtaposition of many similar words, and these words come from custom, so that the very constitution of analogy proceeds from custom.

Car si, parce que κτᾶσθαι se dit dans l’usage, il faut aussi dire χρᾶσθαι, nous devons abandonner l’art analogique et remonter à l’usage, dont il dépend lui-même. De plus, l’analogie est le rapprochement de nombreux noms semblables, et ces noms viennent de l’usage; la constitution de l’analogie procède donc elle aussi de l’usage.