Against the Professors, Books I-VI of Against the Learned Section 108

οὐκ ἄρα ἔστι φύσει δίχρονα στοιχεῖα. εἰ δὲ λέγοιεν κοινὰ φύσει ὑπάρχειν ταῦτα παρόσον ἐπιδεκτικά ἐστιν ἑκατέρου, μήκους τε καὶ συστολῆς, λήσονται σχεδὸν εἰς τὴν αὐτὴν ἐγκυλισθέντες ἀπορίαν. τὸ γὰρ ἐπιδεκτι- κόν τινος οὐκ ἔσται ἐκεῖνο τὸ οὗπερ ἐπιδεκτικόν ἐστιν ὥσπερ γὰρ ὁ χαλκὸς ἐπιδεκτικὸς μέν ἐστι τοῦ ἀνδριὰς γενέσθαι, οὐκ ἔστι δέ ἀνδριὰς ἐφʼ ὅσον ἐπιδεκτικός ἐστι, καὶ ὃν τρόπον τὰ ξύλα ἐπιτήδειον μὲν ἔχει φύσιν εἰς τὸ ναῦς γενέσθαι, οὔπω δέ ἔστι ναῦς, οὕτω καὶ τὰ τοιαῦτα τῶν στοιχείων ἐπιδεκτικὰ 〈μέν〉 ἐστι μήκους τε καὶ συ- στολῆς, οὔτε δὲ μακρά ἐστιν οὔτε βραχέα οὔθ’ ἑκάτερον πρὶν ἀπὸ προσῳδίας ποιωθῆναι.

Therefore no letters are naturally variable in quantity. If they say that these are naturally common because they are receptive of either length or shortness, they will fail to notice that they have fallen into nearly the same difficulty. What is receptive of something will not be that of which it is receptive. Just as bronze is receptive of becoming a statue but is not a statue insofar as it is receptive, and as timber has a nature suitable for becoming a ship but is not yet a ship, so these letters are receptive of length and shortness, but are neither long nor short nor both before being qualified by accentuation.

Il n’existe donc pas d’éléments à deux temps par nature. S’ils disent qu’ils sont communs par nature parce qu’ils peuvent recevoir les deux déterminations, longueur et brièveté, ils ne s’apercevront guère qu’ils retombent dans la même difficulté. Car ce qui peut recevoir une chose n’est pas cette chose qu’il peut recevoir. Le bronze peut devenir une statue, mais il n’est pas une statue tant qu’il est seulement capable de le devenir. Le bois possède une nature propre à devenir navire, mais il n’est pas encore un navire. De même, ces éléments peuvent recevoir longueur et brièveté, mais ils ne sont ni longs, ni brefs, ni l’un et l’autre avant d’être qualifiés par l’accentuation.