Against the Professors, Books I-VI of Against the Learned Section 194

διόπερ εἰ καὶ ὁ ἑλληνισμὸς διὰ δύο μά- λιστα προηγούμενα ἔτυχεν ἀποδοχῆς, τήν τε σαφήνειαν καὶ τὴν προσήνειαν τῶν δηλουμένων (τούτοις γὰρ ἔξωθεν κατ’ ἐπακολούθησιν συνέζευκται τὸ μεταφορικῶς καὶ ἐμι- φατικῶς καὶ κατὰ τοὺς ἄλλους τρόπους φράζειν), ζητήσο- μεν οὖν ἐκ ποτέρας ταῦτα μᾶλλον περιγίνεται, ἆρά γε τῆς κοινῆς συνηθείας ἢ τῆς ἀναλογίας, ῖνα ἐκείνῃ προσθώ- μεθα.

Therefore, since Greek usage has won approval chiefly for two principal qualities, the clarity and pleasantness of what is conveyed (for speaking metaphorically, emphatically, and according to the other modes is attached to these incidentally from outside), we shall ask which of the two produces these qualities more, common custom or analogy, so that we may side with it.

Ainsi, puisque le bon grec est surtout apprécié pour deux fins principales, la clarté et l’agrément de ce qui est signifié, auxquels s’ajoute accessoirement l’expression métaphorique, emphatique et selon les autres figures, nous rechercherons laquelle de l’usage commun ou de l’analogie procure le mieux ces avantages, afin de nous ranger à elle.