Against the Professors, Books I-VI of Against the Learned Section 234

παρὸ καὶ διχῶς τοῦ αὐτοῦ πράγματος λεγομένου πειρασόμεθα πρὸς τὰ παρόντα ὰρμοζόμενοι πρόσωπα τὸ μὴ γελώμενον προ- φέρεσθαι, ὁποῖόν ποτʼ ἂν ἤη κατὰ τὴν φύσιν. οἷον τὸ αὐτὸ ἀρτοφόριον καὶπανάριον λέγεται, καὶ πάλιν τὸ αὐτὸ σταμινίον καὶ ἀμίδιον καὶ ἴγδις καὶ θυῖα. ἀλλὰ στοχαζό- μενοι τοῦ καλῶς ἔχοντος καὶ σαφῶς καὶ τοῦ μιὴ γελᾶσθαι ὑπὸ τῶν διακονούντων ἡμῖν παιδαρίων [καὶ ἰδιωτῶν] πα- νάριον ἐροῦμεν, καὶ εἰ βάρβαρόν ἐστιν, ἀλλʼ οὐκ ἀρτοφο- ρίδα, καὶ σταμνίον, ἀλλʼ οὐκ ἀμίδα, καὶ θυῖαν μᾶλλον ἢ ἴγδιν.

Accordingly, when the same thing has two names, we shall try, adapting ourselves to the people present, to pronounce whichever is not laughed at, whatever its nature may be. For example, the same thing is called both artophorion and panarion, and again the same thing is called stamnion, amidion, igdis, and thyia. But aiming at what is fitting and clear, and at not being laughed at by the boys [and ordinary people] who serve us, we shall say panarion, even if it is barbarous, rather than artophoris; stamnion rather than amis; and thyia rather than igdis.

C’est pourquoi, lorsqu’une même chose porte deux noms, nous essaierons, en nous adaptant aux personnes présentes, de prononcer celui qui ne prête pas à rire, quelle que puisse être sa nature. Ainsi, la même chose se nomme ἀρτοφόριον et πανάριον, et une autre σταμνίον, ἀμίδιον, ἴγδις et θυῖα. Mais, visant une expression bonne et claire et voulant éviter les rires des petits domestiques qui nous servent [et des gens ordinaires], nous dirons πανάριον, même si le mot est barbare, et non ἀρτοφορίς; σταμνίον, non ἀμίς; θυῖα plutôt que ἴγδις.