Against the Professors, Books I-VI of Against the Learned Section 260

αἱ δέ γε κατὰ μέρος ἱστορίαι ἄπειροί τε διὰ τὸ πλῆθός εἰσι, καὶ οὐχ ἕστῶσαι διὰ τὸ μὴ τὰ αὐτὰ περὶ τοῦ αὐτοῦ παρα πᾶσιν ῖστορεῖσθαι. οἷον (οὐκ ἄτοπον γάρ), ἵνα συμ- φυέσι τε καὶ οἰκείοις χρησώμεθα τῶν πραγμάτων παρα- δείγμασιν. ὑπόθεσιν γὰρ ἑαυτοῖς ψευδῆ λαμβάνοντες οἱ ἱστορικοὶ τὸν ἀρχηγὸν ἡμῶν τῆς ἐπιστήμης σκληπιὸν κεκεραυνῶσθαι λέγουσιν, οὐκ ἀρκούμενοι τῷ ψεύσματι, † ἐν ᾦ † καὶ ποικίλως αὐτὸ μεταπλάττουσι,

Particular histories are infinite in number and unstable because not everyone records the same things about the same subject. For example, it is not inappropriate to use examples naturally connected and familiar to the matter. Taking as their premise the falsehood that Asclepius, the founder of our science, was struck by lightning, historians are not content with the falsehood, †in which† they also reshape it in various ways.

Or les récits particuliers sont infinis par leur nombre et instables, puisque tous ne rapportent pas les mêmes choses du même sujet. Prenons, sans absurdité, des exemples apparentés et propres à notre matière. Adoptant une hypothèse fausse, les historiens disent qu’Asclépios, fondateur de notre science, fut foudroyé; non contents de cette fiction, †dans laquelle† ils la remanient encore de diverses manières.