Against the Professors, Books I-VI of Against the Learned Section 307

εἰ δέ δεῖ περὶ ἰατρικῆς διεξέρχεσθαι θεωρίας, καὶ παριστν ὡς καὶ ἐπίθετον πολλάκις προσριφὲν ὑπὸ ποιητοῦ βαθὺν ἐμφαίνει καὶ ἐπιστημονικὸν νοῦν, οἷόν ἐστι τὸ βαθύσχοινον λεχε- ποίην’ παρʼ Ὁμήρῳ (Δ 383). σημαίνει γάρ, ὅ μὴ δύναται νοῆσαι γραμματικός, 〈ὅτι〉 παραστατικὸν πρὸς συνουσίαν ἐστὶ τὸ τῆς σχοίνου σπέρμα, λέχος καλοῦντος τοῦ ποιητοῦ τὴν μῖξιν.

If we must discuss medical theory, it is also possible to show how an epithet added by a poet often conveys a profound and scientific meaning, as in Homer’s phrase “deep-rushed bed-maker” (Il. 4.383). For it signifies, though a grammarian cannot understand it, 〈that〉 the seed of the rush stimulates intercourse, the poet calling intercourse a “bed.”

S’il faut parcourir la théorie médicale, on peut encore montrer qu’une épithète souvent ajoutée par le poète révèle un sens profond et scientifique. Ainsi Homère écrit (Δ 383): «Léchépoia, riche en joncs profonds.» Cela signifie, ce que le grammairien ne peut comprendre, que la graine du jonc stimule l’union sexuelle, le poète appelant «couche» l’union.