Against the Professors, Books I-VI of Against the Learned Section 59

ὅθεν καὶ ἐνδέχεται συμπλέξαντας τὸ τοῦ τοίχου μῆκός τινι πλά- τει καὶ ὁτῳδηποτοῦν νόησιν αὐτοῦ ποιεῖσθαι ὥστε μῆκος λαμβάνεσθαι τὰ νῦν οὐ χωρὶς παντὸς πλάτους, καθάπερ ἀξιοῦσιν οἱ ἀπὸ τῶν μαθημάτων, ἀλλὰ χωρὶς τοῦδέ τινος πλάτους. προύκειτο δὲ τῷ Ἀριστοτέλει παραστῆσαι οὐχ ὅτι τινὸς πλάτους ἀμοιρεῖ τὸ κατὰ τοὺς γεωμέτρας λεγό- μενον μῆκος, ἀλλʼ ὅτι παντὸς ἐστέρηται πλάτους· ὅπερ οὐκ ἀπέδειξεν.

Hence it is possible to combine the wall’s length with some breadth, whatever it may be, and form a conception of it. Thus the length is presently apprehended not without every breadth, as the mathematicians maintain, but without this particular breadth. Yet Aristotle’s task was to establish not that the length spoken of by geometers lacks some particular breadth, but that it is deprived of every breadth. This he did not prove.

Il est donc possible d’unir la longueur du mur à une autre largeur quelconque et de la concevoir ainsi. La longueur est alors saisie non sans toute largeur, comme le prétendent les tenants des sciences, mais sans telle largeur particulière. Or Aristote devait établir non que la longueur dont parlent les géomètres est dépourvue d’une certaine largeur, mais qu’elle est privée de toute largeur. C’est ce qu’il n’a pas démontré.