Against the Professors, Books I-VI of Against the Learned Section 3

τετρακτὺς δὲ προσηγορεύετο παῤ αὐτοῖς ὁ ἐκ τῶν πρώ- των 〈δ΄〉 ἀριθμῶν συγκείμενος ‘τέταρτος ἀριθμός’. ἓν γὰρ καὶ δύο καὶ τρία καὶ τέσσαρα δέκα γίνεται ὅς ἐστι τελειό- τατος ἀριθμός, ἐπείπερ ἐπʼ αὐτὸν φθάσαντες πάλιν ἀνα- λύομεν ἐπὶ τὴν μονάδα καὶ ἐξ ὑπαρχῆς ποιούμεθα τὰς ἀριθμήσεις. πηγὴν δὲ ἀενάου φύσεως ῥιζώματ’ ἔχουσαν εἰρήκασιν αὐτὸν διὰ τὸ κατ’ αὐτούς ἐν αὐτῷ τὸν λόγον τῆς ἁπόντων κεῖσθαι συστάσεως, οἷον εὐθέως τοῦ τε σώ- ματος καὶ τῆς ψυχῆς· ἀπαρκέσει γὰρ τούτων ὑποδειγ- ματικῶς μεμνῆσθαι.

Among them the “fourth number,” composed of the first four numbers, was called the tetractys. For one and two and three and four make ten, which is the most perfect number, since on reaching it we return again to the unit and begin our counting afresh. They called it “the source that holds the roots of ever-flowing nature” because, according to them, the principle of the constitution of all things lies within it, including, immediately, body and soul. It will suffice to mention these by way of example.

Ils appelaient tétractys le «quatrième nombre», composé des quatre premiers nombres. En effet, un, deux, trois et quatre font dix, qui est le nombre le plus parfait, puisque, arrivés jusqu’à lui, nous revenons à l’unité et recommençons les dénombrements depuis le début. Ils l’ont appelé source possédant les racines de la nature éternelle parce que, selon eux, la raison constitutive de toutes choses se trouve en lui, par exemple celle du corps et celle de l’âme. Il suffira d’en faire mention à titre d’exemples.