Against the Professors, Books I-VI of Against the Learned Section 19

Τοιαῦτα μέν ὑπέρ μουσικῆς λέγεται δὲ πρὸς ταῦτα τὸ μέν πρῶτον ὅτι οὐκ ἔστιν ἐκ προχείρου διδόμενον τὸ φύσει τῶν μελῶν τὰ μὲν εἶναι διεγερτικὰ τῆς ψυχῆς τὰ δὲ κατασταλτικά. παρὰ γὰρ τὴν ἡμετέραν δόξαν τὸ τοι- οῦτο γίνεται. ὥσπερ γὰρ ὁ τῆς βροντῆς κτύπος, καθὰ φασιν Ἐπικουρείων παῖδες, οὐ θεοῦ τινος ἐπιφάνειαν ση- μαίνει ἀλλὰ τοῖς ἰδιώταις καὶ δεισιδαίμοσι τοιοῦτος εἶναι δοξάζεται,

Such are the arguments advanced in favor of music. In reply, the first point is that it is not readily granted that some melodies are by nature stimulating to the soul and others calming. For this comes about through our opinion. Just as the crash of thunder, according to the sons of Epicurus, does not signify the manifestation of some god, but is believed to do so by ordinary and superstitious people,

Tels sont les propos tenus en faveur de la musique. On leur répond d’abord qu’il n’est pas accordé d’emblée que, par nature, certaines mélodies excitent l’âme et que d’autres l’apaisent. Un tel effet naît en effet de notre opinion. De même que le fracas du tonnerre, à ce que disent les disciples d’Épicure, ne signifie pas l’apparition d’un dieu, mais paraît tel aux gens ordinaires et superstitieux,