The Fragments of Zeno and Cleanthes: Zeno Section, Edited by A. C. Pearson Page scan-204

194 THE FRAGMENTS OF ZENO. Te πάντα εὖ ποιήσει ὁ σοφὸς καὶ φακὴν φρονίμως ἀρτύσει' διὸ καὶ Τίμων ὁ Φλιάσιος ἔφη καὶ [Ζηνώνειόν] ye φακῆν ἑψεῖν ὃς μὴ φρονίμως μεμάθηκεν ὡς οὐκ ἄλλως δυναμένης ἑψηθῆναι φακῆς εἰ μὴ κατὰ τὴν Ζηνώνειον ὑφήγησιν ὃς ἔφη εἰς δὲ φακῆν ἔμβαλλε δυωδέκατον κοριάννου. ὅτι τε κτλ. This follows from the doctrine that all virtue is wisdom (φρόνησις): since φρόνησις is required in the preparation of a φακῆ, the wise man can alone prepare it properly. This applies even if the wise man has no experience in the particular practical task under consideration, because he alone possesses the necessary capacity, cf. frag. 148, 1.9. Diog. L. vi. 125, πάντα τε εὖ ποιεῖν τὸν σοφόν, ὡς καὶ πάντα φαμὲν τὰ αὐλήματα εὖ αὐλεῖν τὸν ᾿Ισμηνίαν, which furnishes a close parallel to Hor. Sat. 1. 3. 126 foll., ‘non nosti quid pater, inquit, ‘Chrysippus dicat:’ ‘sapiens crepidas sibi numquam nec soleas fecit, sutor tamen est sapiens.’ qui? ‘ut quamvis tacet Hermogenes, cantor tamen atque optimus est modu- lator ete.’ Cf. also Stob. Ecl. 11. 7. 5°™, p- 66, 14 foll. 157. Philo, liber quis virtuti studet, p. 880, ἄξιον τὸ Ζηνώνειον ἐπιφωνῆσαι ὅτι θᾶττον ἂν ἀσκὸν βαπτίσαις πλήρη πνεύματος ἢ βιάσαιο τὸν σπουδαῖον ὁντινοῦν ἄκοντα δρᾶσαί τι τῶν ἀβουλήτων" ἀνένδοτος γὰρ καὶ ἀήσσητος ψυχὴ ἣν ὀρθὸς λόγος δόγμασι παγίοις ἐ- νεύρωσε. βαπτίσαις... βιάσαι. So Mangey, followed by Wach- smuth, for the MSS. βαπτίσαι... βιάσαιτος The same editor suggests the alternative of inserting τίς, which is less probable. βιάσαιο : for the freedom of the wise man’s will ef. Cic. Tuse. Iv. 12, eiusmodi appetitionem Stoici βούλησιν

194 LES FRAGMENTS DE ZÉNON. τε πάντα εὖ ποιήσει ὁ σοφὸς καὶ φακὴν φρονίμως ἀρτύσει' διὸ καὶ Τίμων ὁ Φλιάσιος ἔφη καὶ [Ζηνώνειόν] γε φακῆν ἑψεῖν ὃς μὴ φρονίμως μεμάθηκεν ὡς οὐκ ἄλλως δυναμένης ἑψηθῆναι φακῆς εἰ μὴ κατὰ τὴν Ζηνώνειον ὑφήγησιν ὃς ἔφη εἰς δὲ φακῆν ἔμβαλλε δυωδέκατον κοριάννου. ὅτι τε κτλ. Cela découle de la doctrine selon laquelle toute vertu est sagesse pratique (φρόνησις) : puisque la φρόνησις est requise pour préparer une φακῆ, seul le sage peut la préparer convenablement. Cela reste vrai même si le sage n'a aucune expérience de la tâche pratique particulière en question, car lui seul possède la capacité nécessaire ; cf. frag. 148, l. 9. Diog. L. VII. 125, πάντα τε εὖ ποιεῖν τὸν σοφόν, ὡς καὶ πάντα φαμὲν τὰ αὐλήματα εὖ αὐλεῖν τὸν ᾿Ισμηνίαν, ce qui offre un parallèle étroit avec Hor. Sat. I. 3. 126 et suiv., « non nosti quid pater, inquit, ‘Chrysippus dicat:’ ‘sapiens crepidas sibi numquam nec soleas fecit, sutor tamen est sapiens.’ qui? ‘ut quamvis tacet Hermogenes, cantor tamen atque optimus est modu- lator etc.’ » Cf. aussi Stob. Ecl. II. 7. 5°™, p. 66, 14 et suiv. 157. Philon, liber quis virtuti studet, p. 880, ἄξιον τὸ Ζηνώνειον ἐπιφωνῆσαι ὅτι θᾶττον ἂν ἀσκὸν βαπτίσαις πλήρη πνεύματος ἢ βιάσαιο τὸν σπουδαῖον ὁντινοῦν ἄκοντα δρᾶσαί τι τῶν ἀβουλήτων" ἀνένδοτος γὰρ καὶ ἀήσσητος ψυχὴ ἣν ὀρθὸς λόγος δόγμασι παγίοις ἐνεύρωσε. βαπτίσαις... βιάσαι. Lecture de Mangey, suivi par Wachsmuth, au lieu du βαπτίσαι... βιάσαιτος des manuscrits. Le même éditeur propose aussi d'insérer τίς, solution moins probable. βιάσαιο : sur la liberté de la volonté du sage, cf. Cic. Tusc. IV. 12, eiusmodi appetitionem Stoici βούλησιν