Pseudo-Diogenic Epistles Testimony 8

Ἧκον εἰς Κόρινθον ἐκ Μεγάρων καὶ διαπορευόμενος τὴν ἀγορὰν παρίσταμαι διδασκαλείῳ τινὶ παίδων, καί μοι ἐπεὶ οὐκ εὖ ἐρραψῴδουν, ἔδοξε πυθέσθαι τίς ἦν ὁ διδάσκων αὐτούς. καὶ ἀπεκρίναντο Διονύσιος ὁ τῆς Σικελίας τύραννος. κἀγὼ δόξας αὐτοὺς ἐρεσχελεῖν πρός με καὶ τοῦτο οὐχ ἁπλῶς ἀποκεκρίσθαι, παρελθὼν ἐπί τι βάθρον ἐκάθισα, εὐκόσμως ἀναμένων αὐτόν· ἐλέγετο γὰρ πρὸς ἀγορὰν ὡρμηκέναι. καὶ δὴ οὐ διαγίνεται πολὺς χρόνος, καὶ ἐπιστρέφεται ὁ Διονύσιος κἀγὼ ἐξαναστὰς προσαγορεύω τε αὐτὸν καὶ ἐπιλέγω ὡς οὐκ εὖ, Διονύσιε διδάσκεις. (2) ὃ δέ με δόξας συνάχθεσθαι αὐτῷ ἐπὶ τῇ πτώσει τῆς τυραννίδος καὶ τῷ παρόντι σχήματι τοῦ βίου, τοιαῦτα εἶπεν· ὦ Διόγενες, εὖ ποιεῖς συναλγῶν ἡμῖν. κἀγὼ προσέθηκα τῷ οὐκ εὖ τὸ ἀληθῶς. ἀλλ’ ἐγὼ μὲν οὐχ ὅτι τῆς τυραννίδος ἀφῄρησαι ἄχθομαι, ὦ Διονύσιε, ἀλλ’ ὅτι ἐλευθεριάζεις ἐν τῇ Ἑλλάδι τὰ νῦν, καὶ περισέσωσαι ἀπὸ τῶν ἐν Σικελίᾳ κακῶν, οἷς ἔδει σε ἐναποθανεῖν τοσαῦτα ἐργασάμενον φαῦλα γῆν καὶ θάλατταν.

I came to Corinth from Megara, and while passing through the marketplace I stopped at a school for boys. Because they were reciting badly, I decided to ask who taught them. They answered, "Dionysius, the tyrant of Sicily." Thinking they were jesting with me and had not answered straightforwardly, I went over and sat on a platform, waiting for him decorously, for it was said that he had set out for the marketplace. Not much time passed before Dionysius returned. I rose, greeted him, and added, "Dionysius, you teach badly."

(2) Supposing that I was commiserating with him over the fall of his tyranny and his present manner of life, he said, "Diogenes, you do well to share my pain." I added "truly" to "badly." "But I am not grieved, Dionysius, because you have been deprived of your tyranny. I am grieved because you now live at liberty in Greece and have survived the evils you committed in Sicily, among which you ought to have died after doing so much wickedness to land and sea."

J’arrivai de Mégare à Corinthe et, traversant l’agora, je m’arrêtai près d’une école d’enfants. Comme ils récitaient mal les poètes, je voulus savoir qui les instruisait. Ils répondirent: «Denys, le tyran de Sicile.» Pensant qu’ils se moquaient de moi et n’avaient pas répondu sérieusement, je m’assis sur une estrade voisine et l’attendis convenablement; car on disait qu’il se rendait à l’agora. Peu après, Denys revint. Je me levai, le saluai et ajoutai: «Tu enseignes mal, Denys.» (2) Croyant que je partageais sa peine devant la chute de sa tyrannie et sa condition présente, il me dit: «Diogène, tu fais bien de compatir à notre douleur.» J’ajoutai alors «véritablement» à «mal». «Ce n’est pas, Denys, que tu aies été privé de la tyrannie qui m’afflige, mais que tu vives maintenant en homme libre en Grèce et que tu aies échappé aux maux de Sicile, au milieu desquels tu aurais dû mourir après avoir commis tant de forfaits sur terre et sur mer.»