Against the Ethicists, Book XI of Against the Learned Section 248

περὶ τὸν βίον τέχνῃ καθηγεῖσθαι. καὶ μὴν εἰ ὁ φρόνιμος διδάσκει τὸν ἄφρονα, θεωρητικὴ ὀφείλει εἶναι ἡ φρόνησις τῆς ἀφροσύνης ὥσπερ καὶ ἡ τέχνη τῆς ἀτεχνίας· οὐχὶ δέ γε ἡ φρόνησις δύναται εἶναι θεωρητικὴ τῆς ἀφροσύνης· οὐκ ἄρα ὁ φρόνιμος τοῦ ἄφρονός ἐστι διδακτικός. ὁ γὰρ γενόμενος φρόνιμος ἔκ τινος συνασκήσεως καὶ τριβῆς (φύσει γὰρ οὐδείς ἐστι τοιοῦτος) ἤτοι ὑποκειμένης αὐτῶ τῆς ἀφροσύνης προσεκτήσατο τὴν φρόνησιν, ἢ κατὰ τὴν ἐκείνης ἀποβολὴν καὶ τὴν ταύτης κτῆσιν γέγονε φρόνιμος.

art concerning life. Moreover, if the prudent person teaches the foolish person, prudence must be contemplative of folly, just as art is of lack of art. But prudence cannot be contemplative of folly. Therefore the prudent person cannot teach the foolish person. For someone who has become prudent through some practice and experience, since no one is such by nature, either acquired prudence while folly remained as an underlying disposition in him, or became prudent by losing the latter and acquiring the former.

l’art relatif à la conduite de la vie. En outre, si l’homme prudent enseigne à l’insensé, la prudence doit pouvoir contempler l’insensé, comme l’art peut contempler l’absence d’art. Or la prudence ne peut contempler l’insensé. L’homme prudent ne peut donc enseigner à l’insensé. Car celui qui est devenu prudent par un certain exercice et une certaine pratique, puisque nul ne l’est par nature, ou bien a acquis la prudence tandis que l’insensé subsistait en lui, ou bien est devenu prudent en perdant cette dernière et en acquérant la première.